Vrijheid in verbondenheid; het is een thema waar ik al jaren door gefascineerd ben.
Hoe beweeg ik me tussen mijn vrijheid oftewel mezelf zijn en verbondenheid, wat ook een aanpassen in zich heeft?

Het is een levensthema, want zodra we geboren worden begint het al. En het blijft zich aandienen; met vrienden, in een relatie en in het werk in een organisatie, een team, een samenwerking.
Het thema ‘jezelf zijn en je aanpassen’ speelt een heel leven mee.

In het ‘samen’ maken we een systeem met een eigen identiteit. Met een gedeelde visie, waarden en normen. Een eigen cultuur. Het geeft helderheid, veiligheid, saamhorigheid. Hoor je bij de club, dan vraagt het ook je aan de waarden en normen van de club te houden. Dat zet ook meteen iets anders in beweging bij alle leden van de groep. Want waar blijf jij zelf wanneer die saamhorigheid net iets van je vraagt wat anders is dan jij zou willen? Voor je het weet is er spanning en zit je in een conflict ‘jij tegen ik’ of  ‘zij tegen wij’. En ontstaat er verwijdering.

“Dynamische spanning” noemen mijn lief en ik dat. Wij vinden dat dit sympathieker klinken dan ruzie. En door het zo te noemen, ervaren we ook dat ‘het niet eens zijn met elkaar’ dat ook vooral is: spanning in de dynamiek van het samen is. Spanning wanneer dat ‘samen’ niet meer stroomt met ‘jezelf’.

Van nature ontstaat er dan een beweging die erop gericht is die spanning op te heffen.
In een systeem zijn namelijk 3 universele wetmatigheden werkzaam die met elkaar zoeken naar evenwicht: – ordening: in ieder systeem is een rangorde
– binding: ieder heeft recht op een eigen plek in het systeem
– balans: ieder systeem zoekt evenwicht.

Wanneer dat evenwicht uit balans is wordt het op een natuurlijke manier weer in balans gebracht. Je  neemt even afstand, slaapt er een nachtje over, praat erover. Daarna ervaar je dat ‘de energie weer stroomt’ en je je weer prettig voelt.

Soms is er iets meer nodig om de energie te laten stromen. Is er teveel gestapeld, is er teveel van het systeem of individu gevraagd. Fricties zijn te weinig bewust geweest of in openheid besproken. Of de diversiteit is onvoldoende erkend en benut.

De systemische benadering, o.a. in de vorm van een opstelling, kan dan heel helpend zijn om weer beweging te brengen waar het vastgelopen is. Het helpt de betrokkenen nieuwe inzichten te vertalen in concreet gedrag.

Nieuwsgierig? Doe eens mee met een opstellingendag – zie de agenda – of bel me. Want ook in een 1-op-1 gesprek kan ik je de kracht ervan laten ervaren.

 
De kracht van de systemische benadering.